|
 k heb het weer geprobeerd en ben nu al vijf dagen clean.
Is dit dankzij de chirurg die ons bij herhaling aanspoorde toch vooral te stoppen?
Is dit dankzij de op diverse manieren op ons uitgevoerde druk van anderen?
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat veel ex-rokers nog steeds een vergelijking met verkopers en andere voet-tussen-de-deur-figuren aan kunnen gaan.
Nadat bij Meneer Shenanigans (MS) een etalagebeen was vastgesteld dankzij twee verstopte aders in onderbuik en been drong de behandelend chirurg uiteraard direct aan op het ritueel verbranden van de rookwaar. Dat het stoppen met roken bij een volgend bezoek ons nog niet gelukt bleek, was voor hem een aanleiding tot het geven van weer een verhandeling over het hoe en waarom.
De noodzaak van dat alles zagen wij heus wel in. Het is alleen moeilijk om na heel veel jaren roken de knop om te zetten, iets wat de chirurg zelf uit ondervinding had kunnen beamen.
Je kunt alles proberen, van acupunctuur tot en met hypnose: als je het niet echt wilt dan zal stoppen je niet lukken. Dat wij het beiden niet echt wilden voelden wij zelf ook wel.
En juist dan is de toegebrachte druk van anderen zo enorm vervelend… De verbale tikken op vingers, schuldgevoel, aanwakkeren van angst. Ik durf zelfs te stellen: de bijna degradatie naar een minder soort wezen...
 e doorsnee ex- of antiroker profileert zich bijna als een reli-fanaat. In veel gevallen draagt hij een uniform, maar hij komt ook in de niet geüniformeerde klassen voor.
De standaard manier van praten heeft hij gemeen met zijn (vak)broeders en op een gegeven moment wordt je de adem benomen, kun je alleen nog maar zuchten, zie je scheel van de hoofdpijn, voel je je ongelofelijk moe en steek je - nadat je je los hebt kunnen weken van ’s mans of ’s vrouws beschuldigend en bedrukkend betoog - in de auto zo snel mogelijk dolgelukkig een sigaret op, denkbeeldig de middelvinger licht geheven naar de reli-rakker, je ogen gesloten; opluchting, met het uitblazen van de zachte rook volgt de ontlading: je doet iets wat niet mag, maar het is jouw kleine geheim en het is zo verdomd lekker...
Het is een nieuwe religie, dat merkte ik al zo’n vijf jaar geleden toen het me (ook) lukte te stoppen (anderhalf jaar). Maar het lijkt wel alsof ik me nu meer erger aan de exen en anti’s dan voorheen.
Ga ik – kleertjes, alles- schoongewassen en fris ruikend op ziekenbezoek bij MS, zegt de arts bij binnenkomst op de zaal: ik ruik sigaretten. De patiënten lachen wat en ik besef me dat dit al de tweede of derde keer is dat hij dit zegt tijdens een ontmoeting, en ik vraag me af of dit werkelijk de manier is om iemand te laten stoppen.
Het zal mijn jas zijn, zeg ik zonder te liegen. Ik heb tenslotte in deze jas heel wat sigaretjes gerookt; logisch dus dat er nog een spoor van die heerlijke geur in zijn neusgaten terecht komt. Dan gooi je hem toch in de wasmachine? zegt een bezoekster van een andere patiënt. Inwendig kook ik. Deze winterjas, in de wasmachine? Gebruik je verstand. Koop een nieuwe jas voor je vrouw kwinkslagt de arts tegen MS. Er wordt weer wat schaapachtig gelachen, ik doe het als een boerin met kiespijn.
Niet roken he? vervolgt de arts tegen MS, die antwoordt dat dat in het ziekenhuis nergens mogelijk is. Met een ietwat zuur gezicht verlaat de arts de afdeling.
 fgelopen maandag hadden wij elk nog een paar sigaretjes. Zullen we het proberen? vroeg MS me. Nadat wij de vrijdag daarvoor met een collega van hem hadden gesproken (die ex, maar niet anti is) begon er bij mij iets te veranderen. De knop die al een tijdje bij mij richting ‘stop’ draaide kreeg nog een extra zetje. En ook al ben ik, ondanks het dieet waar ik al een tijdje mee bezig ben, afgelopen week volgens mij wel vijftien kilo aangekomen: ik voel me sterk, maar het is moeilijk en de sfeer in huis is soms een tíkkeltje gespannen. En de eerste de beste die weer een verhandeling afsteekt….
Dokter, ik ben kort van lont dus u bent gewaarschuwd voor het komende bezoek. | 
oms kan een mens zich zo tevreden voelen... Door heel kleine gebeurtenissen, kleine dingen. Door een manier van leven. 
ijn emailprogramma (Thunderbird was'nt go!) had het vorige week begeven; ik kreeg een grote hoeveelheid scans door en op een gegeven moment kon het binnenste het niet meer aan: hevige obstipatie, en wanneer je geen gebruik wilt maken van Outvloek en heel tevreden bent met Thunderbird, dan heb je toch een klein probleem.
eetje, wat is het lang geleden dat ik hier was.
een video bij, maar wel het geluid. 
et voelt een beetje als vakantie en ik moet mij nog zien te 'onthaasten', maar ik voel mij al een stuk rustiger.
atuurlijk is een oplossing niet een-twee-drie geregeld, maar alleen wonen is voor haar nu geen optie meer: te gevaarlijk, mocht zich ooit weer een delier voordoen. 
erst belt mijn goede vriend G. om mij succes te wensen en zijn waardering uit te spreken over de website (Sil, die is voor jou). Hij vindt alles duidelijk, er staat voldoende informatie op en alles ziet er mooi uit. Ik hoor aan zijn stem dat hij zich in eerste instantie toch wat anders voorgesteld had; misschien meer een soort hobbysite. Hij heeft er vertrouwen in. We praten weer ouderwets bij en dat doet me goed.
erug van een verschrikkelijk luie vakantie: ik wist niet dat een mens zoveel kon slapen.
itslapen.
